Καθώς η χώρα μας βυθίζεται όλο και περισσότερο στη καταλυτική κρίση του χρέους και στην με μαθηματική ακρίβεια προσεγγίζουσα κατάληξη στην διάλυση κράτους και κοινωνίας αν δεν υπάρξει άμεση μεταστροφή, η παντελής απουσία δυναμικής και αποτελεσματικής ηγεσίας αναδεικνύεται ως ο κύριος οικοδόμος της κατηφόρας μας προς τον γκρεμό.

Για «κυβέρνηση» που κυβερνά έχουμε πάψει να μιλάμε προ πολλού. Το σημερινό ημιθανές καθεστώς και οι ξένων οφικιάλιων εντολοδόχοι «ηγέτες» του συνθέτουν απλώς μια ασυνάρτητη και καταστροφική παρουσία που με τις σπασμωδικές, αλόγιστες, και αποσυνθετικές της κινήσεις οδηγεί το σύνολο του ελληνικού λαού στην απόγνωση και στην απελπισία και την χώρα στον θανατηφόρο μαρασμό και στο ναυάγιο.
Το καθεστώς αυτών των «ηγετών» δεν υπάρχει πια πολιτικά. Υφίσταται μόνον ως καταγεγραμμένη «εξουσία» που προέκυψε από «ελεύθερες και δημοκρατικές» εκλογές, οι οποίες κερδήθηκαν με πελώρια ψεύδη και ισχυρισμούς που λίγο απέχουν απ αυτούς των κοινών απατεώνων.

Για την «αντιπολίτευση» και τους δικούς της «ηγέτες» έχουμε επίσης πολύ λίγα θετικά να πούμε.

Τα σχήματα «μείζονος και ελάσσονος» αντιπολίτευσης βρίσκονται συνολικά σε κατάσταση σύγκρουσης με ανεμόμυλους παρά σε πορεία δημιουργίας ελπιδοφόρου μέλλοντος για μια αποδοτική αλλαγή.

Η ρητορική περισσεύει ως το κύριο (και μάλλον μοναδικό) αποδεικτικό τους μέσο ύπαρξης. Παρ’όλες τις από καιρού σε καιρό όποιες σωστές διαπιστώσεις σχετικά με την γενικότερη αποσύνθεση του καθεστώτος, κανένα από τα σχήματα αυτά δεν αποτελεί «εναλλακτική λύση» είτε διότι δεν διαθέτει ουσιαστικό πολιτικό εύρος και περιεχόμενο, είτε διότι κι αυτά τα ίδια βρίσκονται αιχμάλωτα ιδεοληψιών και «συνταγών» ενός παρελθόντος που δεν έχει πια την παραμικρή πραγματική νοηματική αξία εν μέσω της κατάρρευσης που αντιμετωπίζουμε.

Μπροστά στην ογκούμενη απειλή της συντριβής της Ελλάδας με τρόπο που δεν θα απέχει πολύ απ αυτόν της συνολικής πολεμικής καταστροφής, η χώρα αναζητά ηγέτες οι οποίοι μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν και αποκλείεται να αναδυθούν εκ θαύματος σήμερα μέσα από τα υπάρχοντα πολιτικά σχήματα.

Έτσι, οι αμυδρές ελπίδες για την ανάληψη και εξάσκηση μιας εξουσίας από ηγεσία που θα έχει αποκλειστικό επίκεντρο τα συμφέροντα του ελληνικού λαού και όχι «φίλων και εταίρων» τις τραγικές αυτές στιγμές στηρίζονται πλέον αναπόφευκτα σε μια αναγκαία Καλλέργειο πολιτική επανάσταση που θα συνταξιοδοτήσει με βελούδινο τρόπο τους σημερινούς «ηγέτες» και θα επανεκκινήσει την κοινοβουλευτική δημοκρατία κατά τρόπο ριζοσπαστικό.

Άλλος τρόπος δεν φαίνεται να υπάρχει.

(Σημείωση: Αν κάποιος δεν γνωρίζει τι εστί «Καλλέργειος επανάσταση» ας αναφερθεί εδώ).
We use cookies

We use cookies on our website. Some of them are essential for the operation of the site, while others help us to improve this site and the user experience (tracking cookies). You can decide for yourself whether you want to allow cookies or not. Please note that if you reject them, you may not be able to use all the functionalities of the site.